Η Μαρία Αντουανέτα είναι η μούσα στις πασαρέλες για την άνοιξη 2026!

Σήμερα, καθώς το χάσμα μεταξύ των υπερ-πλούσιων και των φτωχών συνεχώς διευρύνεται, η Μαρία Αντουανέτα φαίνεται σαν μούσα του παρόντος και οι σχεδιαστές από το Παρίσι μέχρι τη Νέα Υόρκη και από το Λονδίνο έως το Μιλάνο, οι οποίοι απευθύνονται σε μια ελίτ τάξη, σίγουρα την περιέλαβαν στις ανοιξιάτικες συλλογές τους. Άφθονα παστέλ και αέρινα υφάσματα, αλλά συνολικά, η αίσθηση ήταν λιγότερο πολυτελής από όσο νομίζετε – περισσότερο ευθυγραμμισμένη με το ύφος της Γαλλίδας βασίλισσας στο αγροτικό της καταφύγιο, στο Petit Trianon.

Από τη Μαρία Καλοπούλου

Παστέλ αποχρώσεις και αίσθηση σαν ζαχαρωτά, παιχνιδιάρικες λεπτομέρειες στους ώμους, φουσκωτά μανίκια, όγκοι που θυμίζουν κρινολίνα, οργάντζες, μεταξωτά και ταφτάδες αλλά και βαμβακερά, λουλούδια και διαφάνειες, κορσέδες και φιόγκοι μεταφράζουν στο σήμερα το στυλ της Μαρίας Αντουανέτας.

Για την άνοιξη του 2026, η μόδα αποτυπώνει αυτό το πνεύμα με ελαφρότητα και αισιοδοξία, επαναπροσδιορίζοντας την κληρονομιά της θηλυκότητας για μια νέα εποχή.

Στο Παρίσι…

Για την άνοιξη του 2026, η creative director της Chloé, Chemena Kamali, τα μποέμ ουδέτερα χρώματα συνάντησαν τα φωτεινά, ηλιόλουστα, πολύχρωμα φλοράλ σχέδια γεμάτα σούρες, λεπτές τιράντες, φιόγκους, φουσκωτά μανίκια… με μία αίσθηση ρετρό μαξιμαλισμού. Το κορίτσι της Chloé ενσαρκώνει αυτή την απαλότητα: ελεύθερο πνεύμα αλλά γειωμένο, ρομαντικό αλλά και γεμάτο αυτοπεποίθηση.

Στον Saint Laurent τα ρούχα ήταν περισσότερο από θεατρικά, ήταν γεμάτα αντιθέσεις, ταλαντευόμενα μεταξύ αυστηρότητας και υψηλού ρομαντισμού. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Vaccarello άνοιξε με δερμάτινες φούστες που απαλύνονταν από φουσκωτές μπλούζες για παράδειγμα.

Αλλά, τα βραδινά ρούχα, όπως πάντα, έδωσαν το κρεσέντο. Βολάν, όγκος και αδιάλλακτο χρώμα μετέτρεψαν τα μοντέλα σε ηρωίδες μίας άλλης εποχής. Οι ώμοι ήταν φαρδύτεροι, οι γοφοί τονισμένοι και τα υφάσματα στροβιλίζονταν από κίνηση. Με τα χέρια χωμένα προκλητικά στις τσέπες, τα αξεσουάρ ήταν λιτά αλλά αιχμηρά και τα σκουλαρίκια σε σχήμα πολυελαίου ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά.

Η επίδειξη άνοιξη-καλοκαίρι 2026, με την πασαρέλα-ορόσημο του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior που διοργανώθηκε στο Μουσείο Ροντέν, σηματοδότησε την επίσημη είσοδο του σχεδιαστή στην υψηλή ραπτική.

Στριφογυριστές πτυχώσεις, ντραπέ και ενδύματα που φαίνονταν εύπλαστα και οργανικά παρά κατασκευασμένα, γαλλικά υφάσματα του 18ου αιώνα και μινιατούρες πορτρέτων δεν αντιμετωπίστηκαν ως μουσειακά κομμάτια αλλά ως προτροπές για φορετή τέχνη. Το σιφόν και η οργάντζα ήταν κομματιασμένα και στρωμένα σαν φτερά. Οι φουσκωτές φόρμες συγκρατούνταν από λεπτό δίχτυ.

Φορέματα άνθιζαν με κυκλάμινα, μερικές φορές αποδίδονταν ως μικροκεντήματα, μερικές φορές μεγεθύνονταν σε γλυπτά μπουκέτα – ένας γλυκός φόρος τιμής στα λουλούδια. Τα κοσμήματα ενσωμάτωναν θραύσματα μετεωριτών και μινιατούρες του 18ου αιώνα, καταρρίπτοντας το μεγαλείο του χρόνου σε κάτι φορετό.

Η ρομαντική ραπτική συγκρούστηκε με τους αθλητικούς κώδικες, δημιουργώντας μια ένταση μεταξύ χάρης και τόλμης. Στο show της στο Παρίσι η Ann Demeulemester μετατοπίστηκε από μαύρο σε μαύρο με κόκκινο του αξιωματικού, μπροκάρ σε σκονισμένο ροζ χρώμα, και ξεπλυμένα λευκά σε στρώσεις πάνω από ακατέργαστο τζιν, τόνοι που προκαλούσαν νοσταλγία, αντιπαλότητα και ρομαντισμό.

Τα αξεσουάρ παραπέμπουν τόσο στη βασική Αυλή όσο και στην εξοχή, με κορδέλες, φτερά, vintage κάλτσες και χαλαρά δεμένα κορδόνια που ολοκληρώνουν την ποιητική αταξία.

Στη Νέα Υόρκη…

Η Μαρία Αντουανέτα λάτρευε τα λουλούδια, αν και τα δύο αγαπημένα της ήταν τα τριαντάφυλλα – ένα σύμβολο της αυστριακής κληρονομιάς της – και η κενταύρια, τα οποία καλλιέργησε στον κήπο της στο Petit Trianon.

Στη συλλογή Markarian της Alexandra O’Neill για την άνοιξη, άνθισαν σε ένα ροζ και κίτρινο μεταξωτό φόρεμα με κοκέτικο βολάν στη μέση και ένα λευκό μίνι ζακάρ με βασιλική ουρά, αντίστοιχα.

Η Pamella Roland στην επίδειξή της στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης παρουσίασε φορέματα με χαμηλή μέση και φαρδιά φούστα, διακοσμημένα με κεντήματα καθρέφτη που άστραφταν σε όλη την αίθουσα, σαν να μιμούνταν την αρχιτεκτονική των Βερσαλλιών. Ή φορέματα με ελαστικές πούλιες, σιφόν και λουλούδια στο χαρακτηριστικό ροζ της Marie Antoinette.

Για την άνοιξη, η Reem Acra δημιούργησε έναν χώρο διακοσμημένο με επιχρυσωμένες θήκες σαν αυτές που η Μαρία Αντουανέτα μπορεί να έφερε μαζί της στην νυφική ​​της πομπή από την Αυστρία στη Γαλλία.

Μέσα σε κάθε ένα υπήρχε μια πανδαισία από λιχουδιές σε ζαχαρωτά χρώματα, αλλά αυτά που ξεχώριζαν ήταν δύο φορέματα: Το ένα ήταν μακρύ σε ροζ ταφτά στο ροζ της τσιχλόφουσκας, ενώ το άλλο ήταν μεσαίου μήκους σε ασημένιο μπροκάρ. Και τα δύο είχαν μια ζωντανή φρεσκάδα και ήταν ελαφριά σαν αέρας.

Αλλού, το Japonisme, που αγαπήθηκε μεταξύ στην Αυλή του Βασιλιά Ήλιου, αντανακλούσε στο κέντημα με άνθη κερασιάς, ξεχωρίζοντας σε ένα σαγηνευτικό διαφανές φόρεμα.

Κάτω από τα πομπώδη χτενίσματα και τα κρινολίνα, η Μαρία Αντουανέτα ήταν ένα πολύ απλό κορίτσι στην καρδιά, που δραπέτευε από τις δυσκολίες της βασιλικής Αυλής στον μικρό της παράδεισο στο Petit Trianon, όπου ντυνόταν με απλά αγροτικά ρούχα.

Η Lela Rose γνωρίζει καλά την «αγροτική» κομψότητα και έπαιξε μαζί της για την άνοιξη με ανθεκτικά βαμβακερά και λινά υφάσματα σε μια παλέτα Fragronardian από πράσινο, ροζέ και γαλάζιο.

Το Chemise à la Reine ήταν μια από τις μεγαλύτερες συνεισφορές της Μαρίας Αντουανέτας στη μόδα και η Rose προσέφερε παρόμοια άκαμπτα φορέματα με διακριτικές σούρες και prints εμπνευσμένα από κήπους.

Η Μαρία Αντουανέτα ήταν γνωστή για τη στενή σχέση που είχε με την προσωπική της μοδίστρα Rose Bertin, καθώς οι δυο τους συνεργάζονταν στενά σε κάθε λεπτομέρεια της γκαρνταρόμπας της.

Ο Naeem Khan προσφέρει στις πελάτισσές του μια παρόμοια βασιλική μεταχείριση, την οποία τόνισε για την άνοιξη φέρνοντάς τις στο στούντιό του στο Garment District, όπου φωτογράφισε το look book αυτής της σεζόν.

Τα μοντέλα πόζαραν πάνω σε τραπέζια κοπής και ανάμεσα σε κομμάτια υφάσματος, δίνοντας έμφαση στην εξαιρετική δεξιοτεχνία του Khan. Μία προφανής επιστροφή στη γοητεία με εξίσου μαγευτικά φορέματα χορού σε λεπτές αποχρώσεις του τριαντάφυλλου και του μωβ, με άνθη και λουλουδένια απλικέ σαν να ξεπήδησαν από το 1870.

Τα μαρμάρινα παρκέ δάπεδα στο ξενοδοχείο Pierre στη Νέα Υόρκη έδωσαν μια ατμόσφαιρα Βερσαλλιών στην ανοιξιάτικη επίδειξη μόδας του Bibhu Mohapatra.

Ως φόρο τιμής στην πατρίδα του, την Ινδία, ο σχεδιαστής χρησιμοποίησε τεχνικές ντραπέ σάρι με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο του 18ου αιώνα, διαμορφώνοντας τους γοφούς μπροστά και στα πλάγια σαν γιρλάντες και χρησιμοποιώντας περίσσεια υφάσματος για μπούστα και ουρές.

Αν είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε υπόψη, στις συλλογές άνοιξη-καλοκαίρι 2026 η τάση της στιγμής είναι τα βολάν, οι κορσέδες και ορατά υποστρώματα φορεμένα σε αφθονία.

Στο Λονδίνο…

Ο Erdem πήρε στοιχεία από τη Γαλλίδα μέντιουμ του 19ου αιώνα Helene Smith και τη Marie Antoinette, διοχετεύοντας και τις δύο γυναίκες σε μια ρομαντική συλλογή γεμάτη με κορσέδες, κεντήματα και γιακά με ψηλό λαιμό. Eνώ και τα παπούτσια από σατέν και φιόγκους μας οδηγούν… στη βασίλισσα της Γαλλίας.

H Simone Rocha για την άνοιξη-καλοκαίρι 2026, η σχεδιάστρια με έδρα το Λονδίνο, η οποία είναι γνωστή για τα ντελικάτα διακοσμημένα, διαφανή φορέματα και τα στολίδια με κοσμήματα, άνοιξε την επίδειξη με μια φούστα από οργάντζα με λουλούδια πάνω από κρινολίνο σε συνδυασμό με ένα σουτιέν με πούλιες που γλιστρούσε από τον ώμο.

Πιο ώριμη αυτοπεποίθηση στο φόρεμα με κιτρινωπό χρώμα ή στα φορέματα με πούλιες σε όλο το μήκος, που αιωρούνταν από τη μέση, χρησιμοποιώντας κρινολίνο για να επανασχεδιάσουν τα όρια του σώματος. Ένα βαμβακερό φόρεμα από ποπλίνα καλυμμένο με φλοράλ βινύλιο, ένα ροζ καπιτονέ σετ με ντελικάτους μαύρους φιόγκους και ένα σατέν φόρεμα με μια γραφική ισλανδική παπαρουνένια υφή…

Η Antoinette έζησε μια άνετη ζωή, προστατευμένη από ένα φόντο κοινωνικού διχασμού, αναταραχής και εξέγερσης – κατά κάποιο τρόπο, όχι διαφορετικά από τη σημερινή υπερ-πλούσια άρχουσα τάξη.

Αλλά μια επανάσταση ήταν σε πλήρη ισχύ στην Dilara Findikoglu. Μέσα από τα ατημέλητα κορσέ της και τα φουσκωτά της μπλουζάκια, η τουρκικής καταγωγής σχεδιάστρια, δήλωσε ότι την κέντρισε «η εξισορρόπηση της σκληρότητας και της απαλότητας» και «η παροχή φωνής σε γυναίκες που στην πραγματικότητα δεν την είχαν ποτέ».

Στο Μιλάνο…

Η Max Mara πάντα διέπρεψε στην πειθαρχία, οι κώδικες του οίκου της βασίστηκαν στη σαφήνεια και την κομψότητα, αλλά για την άνοιξη-καλοκαίρι 2026, η μάρκα επέτρεψε στον εαυτό της ένα ελαφρύτερο φλερτ με τη φαντασία.

Ο δημιουργικός διευθυντής Ian Griffiths ανέδειξε την Μαρία Αντουανέτα, τη βασίλισσα του Ροκοκό, όχι για την υπερβολή που θα περίμενε κανείς, αλλά σε μια έξυπνη έλξη μεταξύ τάξης και στολιδιού.

Το trench coat – η διαχρονική υπογραφή της Max Mara – έφτασε αυτή τη σεζόν με τους ώμους να ξεδιπλώνονται σε στέμματα που μοιάζουν με πέταλα, περισσότερο σαν κήπος των Βερσαλλιών παρά σαν το πεζοδρόμιο μίας πόλης.

Οι pencil φούστες ήταν κομψές, ξεπηδώντας από αραχνοΰφαντες κορυφές στους γοφούς σαν υδάτινα πτερύγια, ενώ οι αφρώδεις φούστες από οργάντζα κυμάτιζαν με εκατοντάδες χειροποίητα φύλλα. Το αποτέλεσμα ήταν κάθε άλλο παρά κοστούμι, αλλά μια μελετημένη στρώση επιπολαιότητας και αυστηρότητας.