Ξέρετε τα «μπλε άτομα»; Τα χρειαζόμαστε στη ζωή μας! Και είναι σχεδόν επαναστατικά!

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου αθόρυβα και, χωρίς να το επιδιώκουν. Άτομα που σε ηρεμούν. Αυτοί που, δίπλα τους, η ανάσα σου επανέρχεται στον φυσικό της ρυθμό. Αυτοί που μαζί τους δεν χρειάζεται να προσποιηθείς τίποτα. Τα λένε «μπλε άτομα»  Δεν θα σου πουν «έλα μην κάνεις έτσι!», ούτε ότι πρέπει να δείχνεις δυνατός. Και σε αυτόν τον κόσμο που απαιτεί όλα να είναι γρήγορα, δυνατά, τακτοποιημένα, αυτή η στάση είναι σχεδόν επαναστατική!

Από τη Νικολέτα Γιαννοπούλου

Τα μπλε άτομα δεν είναι μελαγχολικά. Αλλά είναι… μπλε όπως η θάλασσα: σταθερά, βαθιά, ήσυχα, χωρίς θόρυβο. Αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν σαν συναισθηματικό αγκυροβόλιο. Σαν σημείο ισορροπίας. Σαν απόδειξη ότι, όσο κι αν γύρω γίνεται χαμός, έχεις κάπου να πιαστείς.

Τα άτομα που στέκονται δίπλα σου όταν περνάς δύσκολα και δεν σε κριτικάρουν για την αδυναμία σου. Αυτοί που ακούν τον πόνο σου και δεν σε πιέζουν ούτε σου κουνάνε το δάχτυλο, γεμίζοντάς σε με γρήγορες λύσεις και άλλες τόσες συμβουλές.

Πώς συμπεριφέρεται ένα μπλε άτομο; 

Με την αίσθηση, το συναίσθημα και όχι απαραίτητα με τη λογική. Οι άνθρωποι αυτοί δεν κάνουν μεγάλες δηλώσεις και εντυπωσιακές κινήσεις.  Δεν είναι πάντα οι πιο εκφραστικοί, ούτε οι φανταχτεροί τύποι, αλλά μαζί τους νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να δικαιολογείσαι ούτε να απολογείσαι.

Δεν φοβάσαι ότι τα συναισθήματα είναι υπερβολικά και οι σκέψεις σου ενοχλητικές. Είναι τα άτομα με τα οποία δεν ντρέπεσαι για αυτό που είσαι και αν εκείνη τη στιγμή νιώθεις αδύναμος και συντετριμμένος. Αλλά ταυτόχρονα με αυτή την ήρεμη δύναμή τους σου δείχνουν πώς να τακτοποιήσεις το χάος μέσα στο κεφάλι σου.

Ποιοι γίνονται μπλε άτομα;

• Ένας συνάδελφος που δεν περίμενες.
• Ένας άνθρωπος «ήσυχος» που δεν σου γέμιζε ποτέ το μάτι μέχρι που, μια μέρα, σε έκανε να νιώσεις ασφαλής χωρίς καν να προσπαθήσει.

Γιατί τα χρειαζόμαστε τόσο;

Γιατί, ας μην κρυβόμαστε, όλοι κάτι κουβαλάμε. Άγχος που δεν τελειώνει. Ανασφάλειες που ξυπνούν μέσα στη νύχτα.  Πίεση να είμαστε καλά, ειδικά όταν δεν είμαστε. Μια κοινωνία που δεν θέλει τα συναισθήματά μας.

Μερικές φορές το μπλε άτομο δεν είναι ο άνθρωπος που βλέπεις κάθε μέρα, ούτε αυτός που ξέρει όλα τα μυστικά σου.

Αλλά με ένα μπλε άτομο αισθάνεσαι ότι  δεν χρειάζεται να είσαι «τέλειος» για να σε αγαπούν, ούτε «δυνατός» για να σε αποδεχτούν. Και κυρίως: ότι υπάρχει χώρος στη ζωή για να είσαι αληθινός.

Κι εμείς; Μπορούμε να γίνουμε το μπλε άτομο κάποιου;

Ναι — και ίσως ήδη είμαστε χωρίς να το ξέρουμε.  Το μπλε άτομο δεν έχει υπερδυνάμεις. Δεν είναι άνθρωπος χωρίς προβλήματα. Δεν είναι «σοφός» ούτε «ήρεμος».  Είναι απλώς κάποιος που έχει μάθει να μην αντιδράει με πανικό στα συναισθήματα των άλλων.

Κάποιος που μπορεί να ακούσει χωρίς να διακόψει. Κάποιος που ξέρει να μένει δίπλα σου όσο εσύ παλεύεις — όχι να παλεύει αντί για σένα. Είναι θέμα ποιότητας παρουσίας, όχι τελειότητας χαρακτήρα. Κι αν το καλοσκεφτείς, όλοι μπορούμε να το προσφέρουμε αυτό σε κάποιον.

Σε έναν φίλο που περνάει δύσκολα. Σε ένα παιδί που φοβάται. Στον σύντροφο που δεν χρειάζεται λύση αλλά αγκαλιά. Ακόμα και σε έναν άνθρωπο που μας συστήνει την αλήθεια του διστακτικά. Μια αλήθεια λίγο πιο βαθιά.

Γι’ αυτό και το να συναντήσεις ένα τέτοιο άτομο δεν είναι απλώς «ωραίο». Είναι δώρο. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι εκείνοι που, χωρίς να το φωνάζουν, σου μαθαίνουν ότι η αληθινή ασφάλεια στηρίζεται σε κάτι πολύ απλό: να μπορείς να είσαι εσύ — ακόμα και στις μέρες που δεν σε αντέχεις ούτε εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σε έναν κόσμο που μας ζητάει συνέχεια να «δείχνουμε» κάτι, το μπλε άτομο σου επιτρέπει να «είσαι» κάτι. Και αυτό δεν είναι λίγο. Καταλήγει να γίνεται «επαναστατικό». Γιατί σου θυμίζει ότι μέσα σε όλο αυτό το χάος υπάρχει μια ήρεμη, καθαρή, ανθρώπινη πλευρά της ζωής — κι αυτή δεν χάνει ποτέ την αξία της.