Οι συναισθηματικά αδύναμοι άνθρωποι συνήθως δεν άκουγαν «Όχι» ως παιδιά
Όταν ένα άτομο είναι συναισθηματικά αδύναμο ως ενήλικας, τα περισσότερα από τα προβλήματά του πηγάζουν από την παιδική ηλικία. Τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς όρια ή ευθύνες και πιθανότατα δεν άκουγαν ένα οριστικό «όχι», δεν έμαθαν ποτέ πώς να βιώνουν την απογοήτευση ή να διαχειρίζονται την αποτυχία. Στους συναισθηματικά αδύναμους ανθρώπους δεν έλεγαν ποτέ «όχι» όταν έκαναν αυτά τα οκτώ πράγματα ως παιδιά.
Από τη Νικολέτα Γιαννοπούλου
Η πρακτική του να επιτρέπουμε ως γονείς τα πάντα στα παιδιά, συνήθως, δημιουργεί έναν ενήλικα που νομίζει ότι έχει μόνο δικαιώματα, χωρίς ανθεκτικότητα ή την ικανότητα να ζει ως ένα ολοκληρωμένο άτομο.
Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά επηρεάζει το ποιοι γίνονται και επειδή οι γονείς τους τα άφηναν να παίρνουν αυτό που θέλουν, τελικά γίνονται αδύναμοι και προβληματικοί ενήλικες.
1. Φώναζαν δημόσια
Κάθε παιδί έχει φωνάξει πολύ δυνατά δημόσια και οι γονείς έχουν αναγκαστεί να αντιμετωπίσουν τα ξεσπάσματα θυμού. Μερικές φορές, τα παιδιά πιστεύουν ότι έχουν δίκιο, ενώ δεν έχουν και νιώθουν ότι έχουν το δικαίωμα να ουρλιάξουν στους γονείς τους για να περάσει το δικό τους. Τις περισσότερες φορές, ένας γονέας δεν το ανέχεται αυτό, αλλά αφήνοντας το παιδί του να συνεχίσει να κάνει \σκηνή, οι γονείς του στερούν ένα καλό μάθημα.
Ένας γονέας θα πρέπει να λέει στο παιδί του να σταματήσει, όχι να ενδίδει σε ό,τι απαιτεί το παιδί. Αυτό διδάσκει στα παιδιά την έννοια της καθυστερημένης ικανοποίησης.
Αν δεν τη μάθουν ποτέ, η ίδια συμπεριφορά επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Μόλις γίνουν ενήλικες, αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις σχέσεις τους και πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν τι είναι αποδεκτό να πουν στους άλλους.
2. Αντιμιλούσαν συνεχώς
Ενώ είναι φυσιολογικό για τα παιδιά να αντιμιλούν, εναπόκειται στους γονείς τους να το σταματήσουν εν τη γενέσει του πριν γίνει μεγαλύτερο πρόβλημα. Τα παιδιά θέλουν την ανεξαρτησία τους και μπορεί να την εκφράσουν με ασεβείς τρόπους, αλλά οι γονείς είναι οι ενήλικες εδώ.
Όταν τα παιδιά συνεχίζουν να αντιμιλάνε με αυτόν τον τρόπο στους γονείς τους ή σε οποιονδήποτε άλλον, αυτό αποτελεί παράδειγμα ότι όλα επιτρέπονται. Η αποτυχία των γονιών να σταματήσουν αυτή τη συμπεριφορά διδάσκει στα παιδιά ότι όταν είναι ασεβή, πετυχαίνουν τον σκοπό τους. Και ως ενήλικες, μπορεί να δυσκολευτούν με την επίλυση συγκρούσεων ακόμη και με τη δημιουργία δεσμών.
3. Τέρμα οι δραστηριότητες μόλις τα πράγματα δυσκολεύουν
Τα παιδιά, είναι σημαντικό να δοκιμάζουν τα πάντα. Είτε πρόκειται για αθλήματα είτε για κάτι πιο καλλιτεχνικό, τα παιδιά θα πρέπει να εκτίθενται σε κάθε είδους δραστηριότητες, ώστε να μπορούν να εντοπίσουν τα ενδιαφέροντά τους και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις ή τις ικανότητές τους. Αλλά μερικές φορές, τα παιδιά τα παρατάνε μόλις τα πράγματα δυσκολεύουν.
Οι γονείς που συναινούν σε αυτή την τακτική ξανά και ξανά, επιτρέπουν στα παιδιά να χάσουν την προσωπική ανάπτυξη που προέρχεται από την ενασχόληση με δύσκολα πράγματα. Δεν θα αναπτύξουν το σθένος και την ανθεκτικότητα που χρειάζονται για να επιβιώσουν στην ενήλικη ζωή.
4. Αποφυγή ευθυνών
Οι δουλειές του σπιτιού είναι οι χειρότερες, ειδικά για τα παιδιά. Ωστόσο, είναι σημαντικό για τα παιδιά να διδαχθούν την έννοια της ευθύνης με αυτόν τον τρόπο.
Σύμφωνα με τους παιδοψυχολόγους, η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού γίνεται μια συνήθεια ζωής και βοηθά την ομαδική εργασία. Τα αγόρια και τα κορίτσια που βοηθούν στις καθημερινές εργασίες ενισχύουν την αυτοεκτίμησή τους.
Αναθέτοντας στα παιδιά δουλειές του σπιτιού από μικρή ηλικία, οι γονείς το κάνουν μέρος της ρουτίνας τους και πιθανότατα θα μεταφέρουν αυτές τις υγιείς συνήθειες στην ενήλικη ζωή. Αυτές είναι άλλωστε πολύτιμες δεξιότητες ζωής που χρειάζεται ένα άτομο.
5. Κατηγορούσαν άλλους ανθρώπους για τα λάθη τους
Η ανάληψη ευθύνης είναι μια από τις πιο σημαντικές δεξιότητες ζωής που πρέπει να έχει ένας ενήλικας. Τους επιτρέπει να διατηρούν υγιείς σχέσεις και να εξελίσσονται σε καλύτερους ανθρώπους. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν πώς να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις τους, επειδή τους διδάσκει και την ενσυναίσθηση.
Τα διδάσκει επίσης τη διαφορά μεταξύ τιμωρίας και συνέπειας. Ενώ μια τιμωρία έχει σκοπό να κάνει κάποιον να νιώθει ένοχος για τη συμπεριφορά του, μια συνέπεια δίνει την ευκαιρία να μάθει από αυτά τα λάθη.
6. Επιζητούσαν συνεχώς επαίνους
Ο έπαινος είναι σημαντικός για την ανάπτυξη ενός παιδιού, αλλά η υπερβολική προσφορά αυτού του επαίνου είναι επιβλαβής. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε άγχος και να υπονομεύσει την αυτοπεποίθησή του, και αυτό μεταφέρεται και στην ενήλικη ζωή.
Όταν τα παιδιά ακούν συνεχώς ότι είναι καταπληκτικά και δεν κάνουν τίποτα λάθος, τους δείχνει ότι η σκληρή δουλειά δεν είναι ποτέ απαραίτητη. Ακόμα και όταν κάνουν το ελάχιστο δυνατό, περιμένουν αναγνώριση, δημιουργώντας μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας και έλλειψη εργασιακής ηθικής.
7. Ανεξέλεγκτος χρόνος μπροστά σε οθόνη
Για τις νεότερες γενιές που μεγάλωσαν με τους γονείς τους απρόθυμους να πουν «όχι» στον χρόνο μπροστά σε οθόνη, έχουν γίνει συναισθηματικά αδύναμοι άνθρωποι. Ο υπερβολικός χρόνος μπροστά σε οθόνη για τα παιδιά δημιουργεί προβλήματα συμπεριφοράς, διαταράσσοντας επίσης τη συναισθηματική ρύθμιση.
8. Άρνηση να περάσουν χρόνο με την οικογένεια
Τα παιδιά που είναι αρκετά τυχερά ώστε να έχουν μέλη της οικογένειάς τους με τα οποία είναι κοντά τείνουν να θεωρούν αυτή τη σύνδεση δεδομένη. Μαθαίνουμε τις αξίες και την ταυτότητά μας μέσα από τα μέλη της οικογένειάς μας.
Και ενώ καμία οικογένεια δεν είναι τέλεια, τα παιδιά θα πρέπει να μεγαλώνουν με ένα καλό σύστημα υποστήριξης ανθρώπων που τα διαμορφώνουν προς το καλύτερο.
Μερικές φορές, τα παιδιά δεν έχουν όρεξη να δουν μέλη της οικογένειάς τους, προτιμώντας να παίζουν ή να περνούν χρόνο μαθαίνοντας νέα πράγματα. Ωστόσο, είναι σημαντικό οι γονείς τους να τα ενθαρρύνουν να περνούν χρόνο με την οικογένειά τους, αντί να υποχωρούν και να τα αφήνουν να κάνουν αυτό που θέλουν.
