Βάζετε μονίμως τις ανάγκες του συντρόφου σας πάνω από τις δικές σας; Ποιες είναι οι επιπτώσεις;

Μεγαλώνοντας, πολλές γυναίκες μάθαμε να είμαστε υποστηρικτικές, να προσαρμοζόμαστε στις ανάγκες των άλλων και να φροντίζουμε τους πάντες — εκτός από τον εαυτό μας. Ακόμη και όταν μεγαλώνουμε και αποκτούμε εμπειρίες σε ερωτικές σχέσεις, είναι για πολλές από εμάς δύσκολο να αποβάλουμε αυτή τη νοοτροπία, ακόμη και όταν καταλαβαίνουμε πόσο επιζήμιο είναι. Μια υγιής σχέση όμως, αφήνει χώρο για ειλικρινή επικοινωνία και συμβιβασμό. Αν η διατήρηση της σχέσης απαιτεί από το ένα άτομο να «μικραίνει» συνεχώς τον εαυτό του, τότε το ζήτημα ίσως να μην είναι η δέσμευση, αλλά η συμβατότητα.

Το να βάζουμε συνεχώς τον σύντροφό μας σε προτεραιότητα μπορεί να μοιάζει με αγάπη, αλλά αν αγνοούμε διαρκώς τα δικά μας όρια, τις ανάγκες και τους στόχους μας, αυτό συχνά οδηγεί σε δυσαρέσκεια, εξουθένωση και στο αίσθημα ότι χάνεις τον εαυτό σου μέσα στη σχέση.

Η πραγματική υποστήριξη είναι αμφίδρομη· αυτό σημαίνει ότι μπορείς να νοιάζεσαι βαθιά για κάποιον και ταυτόχρονα να λες «όχι», να ζητάς αυτό που χρειάζεσαι και να προστατεύεις τις πτυχές της ζωής σου που έχουν σημασία για σένα.

Υποστηρικτική και στοργική σύντροφος;

Αρκετές φορές ορίζουμε την αξία μας ως σύντροφος με βάση το τι μπορούμε να προσφέρουμε στον άλλο. Πιστεύουμε ότι όσο πιο εύκολη κάνουμε τη ζωή του, τόσο περισσότερο θα μας αγαπά και τόσο λιγότερες πιθανότητες θα υπάρχουν για να μας εγκαταλείψει. Σωστά; Άλλωστε, αυτή ήταν η ιδέα που μου είχαν περάσει οι τηλεοπτικές εκπομπές και τα περιοδικά.

Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα ενδέχεται να μας χτυπήσει… κατάμουτρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποστηρίζουμε απλώς τον σύντροφό μας. Σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε ενεργά τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αυτή η συμπεριφορά όμως, που συνεχίζουμε να ακολουθούμε ως μοτίβο: «να δίνω, να δίνω, να δίνω και να μην ζητώ τίποτα ως αντάλλαγμα», αφήνει τη δυσαρέσκεια να συσσωρεύεται, μας κάνει να υιοθετούμε τον ρόλο του «μάρτυρα» και, τελικά, είτε αποσυρόμαστε εσωτερικά είτε «γίνεται η έκρηξη» από την πίεση του να κρατήσουμε τη σχέση όρθια.

Πώς γίνονται όλα αυτά;

Αν έχουμε αυτή τη συμπεριφορά τότε:

• Λέμε «ναι» σε σχέδια για τα οποία δεν μας αφορούν, παραμελώντας τα ενδιαφέροντα και τη ρουτίνα μας. Στην πορεία, όμως, η κατάσταση εξελίσσεται σε σημείο να αγνοούμε τη δυσφορία μας απέναντι σε ορισμένες καταστάσεις, συμπεριφορές και κοινωνικές δυναμικές.
• Κάποια στιγμή, πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν έχουμε καν το δικαίωμα να δώσουμε προτεραιότητα στους δικούς μας στόχους ζωής και ότι πρέπει να βάλουμε τα όνειρα του συντρόφου μας πάνω από τα δικά μας — ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να καθυστερήσουμε ή να ακυρώσουμε τα δικά μας. Διαφορετικά, τι είδους σύντροφος θα ήμουν; Η αγάπη σημαίνει θυσία — ακόμα κι αν είμαστε η μόνη που την κάνει!

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, «το να στηρίζεις τον σύντροφό σου σημαίνει ότι του δίνεις τον χώρο να καλύψει τις ανάγκες του, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι οι δικές σου ανάγκες είναι δευτερεύουσες ή προαιρετικές».

Από την άλλη πλευρά, «η παραμέληση του εαυτού συμβαίνει όταν ένα άτομο παραμερίζει συστηματικά τις προσωπικές του επιθυμίες, τα συναισθήματα, τα όρια αποδεκτής συμπεριφοράς, τις φιλίες και τους στόχους του, επειδή φοβάται ότι, αν τα εκφράσει με οποιονδήποτε τρόπο, θα προκληθεί κάποια σύγκρουση που θα έθετε σε κίνδυνο τη σχέση».

Θυμηθείτε ότι αυτή η στάση δεν σημαίνει ότι στηρίζετε τον σύντροφό σας. Σημαίνει ότι εγκαταλείπετε τον εαυτό σας. Αναμενόμενο είναι να φτάσετε σε ένα σημείο συσσωρευμένης δυσαρέσκειας και απογοήτευσης — συναισθήματα που ούτε ο σύντροφός σας δεν άξιζε να βιώσει.

Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί: «Η συσσωρευμένη επίδραση της παραμέλησης του εαυτού μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα θυμού και άγχους, καθώς και στην πεποίθηση ότι η σχέση φαντάζει “ασφαλής” μόνο όταν το ένα μέλος του ζευγαριού είναι πρόθυμο να υποχωρήσει και να προσαρμοστεί στις ανάγκες του άλλου».

Πώς μοιάζει η υγιής υποστήριξη σε μια σχέση

Η υποστήριξη μέσα σε μια σχέση είναι απαραίτητη, αλλά προϋποθέτει την ύπαρξη ορίων και αμοιβαίων συμβιβασμών. Όταν η αγάπη και το ενδιαφέρον για το άλλο άτομο μετατρέπονται σε παραμέληση του εαυτού, τότε καταλαβαίνεις ότι έχεις χάσει το μέτρο.

Οι υγιείς σχέσεις περιλαμβάνουν την εξεύρεση ενός αμοιβαία επωφελούς συμβιβασμού, όπου κάθε σύντροφος έχει επιλογές. «Για παράδειγμα, μπορείς να πεις “ναι”, «Μπορείς να πεις “όχι”, μπορείς να συμφωνήσεις ότι διαφωνείς, μπορείς να ζητήσεις από τον σύντροφό σου να ανταποδώσει και μπορείς να διατηρήσεις την ταυτότητά σου ως ανεξάρτητο άτομο.

Σε μια σχέση, τα όνειρα ή οι ανάγκες του ενός ατόμου δεν έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από εκείνα του άλλου. Αν δεν μπορείτε να βρείτε κοινό έδαφος και να κάνετε υγιείς, αμοιβαίες υποχωρήσεις, ίσως απλώς να μην είστε συμβατοί — και αυτό είναι απολύτως αποδεκτό.

Το να περιμένει κανείς από τον σύντροφό του να παραμελήσει τον εαυτό του στο όνομα της αγάπης είναι συνταγή για τη δημιουργία πικρίας και την ψυχική εξουθένωση.

Από την άλλη πλευρά, το να βρίσκετε τρόπους για συμβιβασμούς, να επικοινωνείτε ανοιχτά και να καλύπτετε αμοιβαία τις ανάγκες σας, θα θέσει τα θεμέλια για μια όμορφη σχέση. Όσο μπορείς να αγαπάς τον σύντροφό σου και ταυτόχρονα να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, έχεις μια δυνατή σχέση.