Γιατί το να κοιμάσαι με κάποιον δείχνει μεγαλύτερη οικειότητα ακόμη και από το σεξ;

Πολλοί άνθρωποι νιώθουν την πράξη του να κοιμάσαι δίπλα σε κάποιον ως εγγενώς συναισθηματικά και βιολογικά ευάλωτη – δεν είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε σε απειλές ή να αμυνθούμε γρήγορα επειδή, ναι, κοιμόμαστε. Γιατί το να κοιμάσαι δίπλα σε κάποιον είναι πιο οικείο από το να κάνεις σεξ – ειδικά στη σύγχρονη εποχή; Τι συνέβαινε σε παλαιότερες εποχές και πώς το να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου σηματοδοτεί ασφάλεια και οικειότητα σήμερα;

Από τη Μαρία Καλοπούλου

Για αρκετούς ανθρώπους η ιδέα ενός άντρα (ή μίας γυναίκας) που μοιράζεται το κρεβάτι μαζί τους, τους κάνει να νιώθουν εντελώς ευάλωτοι και εκτεθειμένοι. Σαν να έχει ψάξει το τηλέφωνό τους και να έχει διαβάσει όλα τα μηνύματά τους ή να έχει μιλήσει σε ανθρώπους για εκείνους, όταν δεν είναι εκεί.

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι αυτό που τρομάζει είναι ότι όταν είσαι ξύπνιος μπορείς να ελέγξεις πώς σε αντιλαμβάνονται. Μπορείς να φτιάξεις τα μαλλιά σου για να έχουν περισσότερο όγκο, να στέκεσαι ευθυτενής, να προσέχεις το χαμόγελό σου.

Αλλά όταν κοιμάσαι, το σώμα σου συμπεριφέρεται όπως θέλει. Μπορεί να βγάζεις μια μπαγιάτικη… ανάσα σκόρδου στον αέρα. Μπορεί να αρχίσεις να παραμιλάς, μπορεί να ροχαλίζεις, μπορεί…

Στο μυθιστόρημα του Μίλαν Κούντερα «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», ο playboy γιατρός Τόμας φεύγει πάντα αφού κάνει σεξ με τις ερωμένες του. «Δεν είχε καμία επιθυμία να τον ακούσουν να βουρτσίζει τα δόντια του ένα πρωί», γράφει ο Κούντερα.

Αυτό συμβαίνει μέχρι που η Τερέζα, μια σερβιτόρα ξενοδοχείου από την επαρχία, μένει πάνω από μια νύχτα στο κρεβάτι του και εκπλήσσεται όταν ανακαλύπτει ότι είχε τον πιο βαθύ ύπνο της ζωής του, παρόλο που το χέρι της ήταν σφιχτά σφιγμένο γύρω από τον αντίχειρά του.

Ο Τόμας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, αν και η μονογαμία δεν είναι φυσική όταν πρόκειται για σεξ, είναι φυσική όταν πρόκειται για τον ύπνο. Ο Κούντερα γράφει: «Το να κάνεις έρωτα με μια γυναίκα και να κοιμάσαι με μια γυναίκα είναι δύο ξεχωριστά πάθη, όχι απλώς διαφορετικά αλλά αντίθετα.

Ο έρωτας δεν γίνεται αισθητός στην επιθυμία για συνουσία (μια επιθυμία που εκτείνεται σε άπειρο αριθμό γυναικών) αλλά στην επιθυμία για κοινό ύπνο (μια επιθυμία που περιορίζεται σε μία γυναίκα)».

Όπως για τους περισσότερους ανθρώπους, οι γονείς μας ήταν το πρώτο παράδειγμα ερωτικής σχέσης, μαζί με τους κηδεμόνες και τους ενήλικες γύρω μας. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παραδείγματα δεν ήταν απαραίτητα καλά, αυτό που έκαναν και ο τρόπος που συμπεριφέρονταν παραμένουν βαθιά χαραγμένα μέσα μας, προς το καλύτερο και το χειρότερο.

Έτσι, αν οι γονείς κοιμούνταν σε διαφορετικά κρεβάτια, πόσο μάλλον σε διαφορετικά δωμάτια, το να μοιράζεσαι ένα κρεβάτι τείνει να το νιώθεις πιο οικείο από το σεξ. Το αντίστροφο, αν η εικόνα είναι οι γονείς να μοιράζονταν πάντα το κρεβάτι τους. Μπορεί επίσης, να οφείλεται ότι γενιά με τη γενιά, το σεξ έχει γίνει όλο και λιγότερο σημαντικό, ενώ η ευαλωτότητα αρχίζει να γίνεται το αντίθετο.

Η δυσκολία να κοιμηθούμε δίπλα σε κάποιον νέο σύντροφο είναι μια κοινή εμπειρία. Ενώ, τελικά το να αποκοιμηθούμε δίπλα στον άλλο μπορεί απλώς να αποδοθεί σε ένα στιγμιαίο αίσθημα ασφάλειας και προστασίας – ένα αίσθημα που, για πολλούς, είναι ανεκτίμητο και ασύγκριτο με οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει το σεξ.

Από το παρελθόν στο σήμερα

«Το να μοιράζεσαι ένα κρεβάτι είναι πιο πιθανό να σε κάνει να νιώθεις οικειότητα επειδή ενώ κοιμόμαστε, απενεργοποιούμε τη συνηθισμένη μας επιφυλακτικότητα και τους μηχανισμούς δημιουργίας απόστασης», λέει η ψυχολογία. «Είναι πολύ ευάλωτο να αφεθούμε εντελώς και να χαλαρώσουμε αρκετά ώστε να κοιμηθούμε δίπλα σε κάποιον».

Ένα ενδιαφέρον γεγονός: Αν και στη σύγχρονη εποχή θεωρείται «εναλλακτικό» για τα ζευγάρια να μην μοιράζονται ένα κρεβάτι, ιστορικά, τα ζευγάρια μοιράζονταν κρεβάτια καθαρά για πρακτικούς λόγους.

Αν ένα ζευγάρι είχε αρκετά μέσα για να φιλοξενήσει ξεχωριστά δωμάτια, εκμεταλλευόταν τον χώρο. Το να μοιράζονται ένα κρεβάτι έδειχνε το επίπεδο εκπαίδευσης και πλούτου ενός ζευγαριού.

Έτσι, τα φτωχότερα ζευγάρια μοιράζονταν ένα κρεβάτι, συχνά με τα παιδιά τους για πολλά χρόνια, ενώ οι Ευρωπαίοι αριστοκράτες κοιμόντουσαν σε ξεχωριστά υπνοδωμάτια.

Για τους αριστοκράτες και τους εύπορους, ήταν σημάδι πλούτου και δεν μετέφερε τίποτα για την οικειότητα στη σχέση. Ομοίως, για τα φτωχά ζευγάρια που μοιράζονταν ένα κρεβάτι, δεν σήμαινε ότι ήταν ιδιαίτερα ερωτευμένα μεταξύ τους.

Τώρα, το να κοιμάται ένα ζευγάρι μαζί είναι μια επιλογή, και είναι μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη επιλογή στα πρώτα στάδια των ραντεβού, της κουλτούρας των γνωριμιών και των one night stands.

Όπως εξηγούν οι ψυχολόγοι, πρόκειται για μία επιλογή, που από μόνη της, κάνει την πράξη πιο ξεχωριστή. Δεν χρειάζεται να την κάνουμε, αλλά όταν επιλέγουμε να την κάνουμε, επιλέγουμε επίσης να αγκαλιάσουμε ένα συγκεκριμένο επίπεδο οικειότητας και, ίσως, δείχνουμε ότι νιώθουμε ασφαλείς με κάποιον. Ειδικά την ώρα του ύπνου, τείνουμε να είμαστε ο πιο απέριττος εαυτός μας.

Σήμερα, οι ενήλικες σε μια μακροχρόνια στενή σχέση αναμένεται να μοιράζονται ένα κρεβάτι ως ένδειξη της οικειότητας και της δέσμευσής τους ο ένας για τον άλλον.

Αυτό ξεκίνησε κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, όταν η ζεστασιά ήταν προτεραιότητα. Αλλά και πάλι, αυτή είναι μια κοινωνική προσδοκία. Ορισμένα ζευγάρια επιλέγουν να κοιμούνται χωριστά, κάτι που δεν αποτελεί καθόλου ένδειξη του επιπέδου οικειότητάς τους.

Ο ύπνος είναι η πιο ευάλωτη κατάστασή μας

«Στη σημερινή εποχή, η οικειότητα είναι η εμπειρία του να βλέπεις και να νιώθεις ότι σε βλέπει ένα άλλο άτομο», λένε οι ψυχολόγοι. «Είναι η εμπειρία του να νιώθεις ψυχολογικά ασφαλής να είσαι ευάλωτος, τρυφερός και ανοιχτόκαρδος». Για τους περισσότερους από εμάς, αυτό μπορεί να σημαίνει να μοιράζεσαι ένα κρεβάτι. Αλλά δεν ισχύει πάντα.

Με τόσες πολλές πολιτισμικές αναλύσεις σχετικά με την προσέγγιση της Γενιάς Ζ στην οικειότητα, συμπεριλαμβανομένων των τίτλων «Ο παράξενος τρόπος με τον οποίο η Γενιά Ζ γίνεται οικεία», «Έχει η Γενιά Ζ σκοτώσει την οικειότητα» και «Γιατί η Γενιά Ζ λέει “Όχι” στον ρομαντισμό», είναι ασφαλές να πούμε ότι η πολιτισμική μας σχέση με την αγάπη, το σεξ και την οικειότητα εξελίσσεται συνεχώς.

Το σεξ σε προηγούμενες γενιές ήταν κάτι συναρπαστικό και δύσκολο να επιτευχθεί, τουλάχιστον κατά την εφηβεία. Αυτό θα πρέπει να έχει νόημα για τους μεγαλύτερους σε ηλικία που πραγματικά δεν μπορούν να φανταστούν την πρώιμη ζωή με τόσο εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες και σεξουαλικά διεγερτικές εμπειρίες, συμπεριλαμβανομένης της πορνογραφίας και των διαδραστικών εμπειριών όπως το OnlyFans.

Η Γενιά Ζ ασχολείται περισσότερο με την οικειότητα πέρα ​​από το σεξ, ενώ ταυτόχρονα είναι απρόθυμη να συμβιβαστεί με κάτι λιγότερο. Οι Millennials τείνουν να κάνουν περισσότερο σεξ από τη Γενιά Ζ και δίνουν μεγαλύτερη προτεραιότητα στις σχέσεις, ωστόσο και οι δύο γενιές κάνουν λιγότερο σεξ από τους προκατόχους τους.

Αυτό συχνά αποδίδεται στις οικονομικές πιέσεις, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τεχνητή Νοημοσύνη και την τεχνολογία που λειτουργούν ως δεκανίκι οικειότητας.

Μελέτες δείχνουν, ωστόσο, ότι τόσο οι Millennials όσο και η Γενιά Z εξακολουθούν να δίνουν μεγάλη αξία στη συναισθηματική οικειότητα, αναζητώντας την σε μια μορφή στην οποία δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση μέσω των τηλεφώνων τους: μη σεξουαλική σύνδεση.

Τελικά, η οικειότητα έχει να κάνει περισσότερο με το να νιώθεις ασφαλής, να παρέχεις το ίδιο συναίσθημα σε κάποιον άλλο και, με τη σειρά του, και τα δύο μέρη να νιώθουν αρκετά ασφαλή ώστε να κοιμηθούν μαζί.

Το να κοιμάσαι μαζί με κάποιον είναι το συναίσθημα της δυνατότητας να αφήσεις τον έλεγχο, να ρισκάρεις ροχαλητό, κλωτσιές ή άλλες ανεξέλεγκτες πράξεις στη μέση του ύπνου χωρίς φόβο κρίσης ή αμηχανίας.

Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο ο ύπνος δεν έρχεται φυσικά δίπλα σε οποιονδήποτε – οπότε, όταν συμβαίνει, είναι ένα θετικό σημάδι που βασίζεται στη σύνδεση και το ένστικτο.

Για άλλους, η οικειότητα μπορεί να έρθει με τη μορφή αθώας σωματικής επαφής, οπτικής επαφής ή ευάλωτων συζητήσεων – υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι για να είσαι οικείος εκτός από το σεξ.

Πέρα από την ιστορία και το πλαίσιο, το επιχείρημα είναι αρκετά απλό: Σε βιολογικό επίπεδο, ο ύπνος είναι ίσως η πιο ευάλωτη, παιδική μας κατάσταση. Το να μοιράζεσαι το κρεβάτι με κάποιον είναι η επιλογή να χαλαρώσεις την άμυνά σου χωρίς φόβο να αποκαλύψεις τα κομμάτια του εαυτού σου που δεν μπορείς να ελέγξεις. Πώς θα μπορούσε να υπάρχει κάτι πιο οικείο από αυτό;